Joy Wielkens voor Zin. Haar solovoorstelling schreef ze over haar afwezige Antilliaanse vader. Het is een autobiografie over haar leven met haar moeder die overleefd met twee opgroeiende kinderen. Haar moeder had losse handjes en in die tijd werden er wel pollepels op je billen kapot geslagen.

Ik vroeg haar of ze het stuk wilde spelen waar ze geslagen wordt in haar solovoorstelling. Vroeg ze me waarom. Antwoordde ik omdat het beeld wat ik maak voor zin vaak een versterking moet zijn vaan het interview en anders om. Antwoordde zei weer, maar ik sta niet in mijn decor. dat was voor mij duidelijk. Toen vroeg ik haar om iets te doen wat zei dacht wat het interview zou versterken. Na enige tijd kwam ze los en speelde ze haar boze moeder.